۱۴ از ۱۴

امام مهدی (علیه‌السلام)

محمد بن حسن

غیبت و امید به عدالت — به باور شیعیان اثنی‌عشری، تنها امامی که هنوز زنده و از دیدگان پنهان است؛ کسی که روزی، در زمانی نامعلوم، بازخواهد گشت تا عدالت را در جهانی پر از ظلم برقرار کند.

گوش‌کن به این معرفی

به باور شیعیان اثنی‌عشری، امام مهدی در حدود سال ۸۶۹ میلادی در سامرا به دنیا آمد؛ فرزند امام حسن عسکری. تولد و کودکی‌اش، به دلیل نظارت شدید خلافت عباسی که نگران پیشگویی‌های مربوط به او بود، در کمال پنهان‌کاری گذشت. در سال ۸۷۴ میلادی، پس از وفات پدرش، در حدود پنج‌سالگی، جانشین او و دوازدهمین و آخرین امام شد و بلافاصله وارد صغری شد — دورانی که در آن، بنا بر این باور، از طریق چهار نماینده‌ی پی‌درپی با پیروانش در ارتباط بود. صغری در سال ۹۴۱ میلادی، با مرگ آخرین نماینده، ، وقتی امام مهدی در حدود هفتادودوسالگی بود، به پایان رسید و کبری آغاز شد؛ دورانی که در آن، بنا بر این باور، ارتباط مستقیم و رسمی با او قطع شد و شیعیان برای راهنمایی دینی به عالمان و فقیهان روی آوردند. شیعیان اثنی‌عشری معتقدند او همچنان زنده است، هرچند از دیدگان پنهان، و روزی — در زمانی که تنها خدا می‌داند — بازخواهد گشت تا، به باور این سنت، عدالت را در جهانی پر از ظلم برقرار کند؛ باوری شناخته‌شده به عنوان که نقشی محوری در فرهنگ و هویت جمعی شیعیان دارد. باید توجه داشت که وجود، هویت، و امام مهدی باوری بنیادین دینی است، نه ادعایی که با روش‌های معمول تاریخ‌نگاری قابل اثبات یا رد باشد؛ اهل سنت نیز به ظهور مردی از نسل حضرت محمد و حضرت فاطمه، به نام مهدی موعود، در آخرالزمان باور دارند، اما برخلاف شیعیان اثنی‌عشری، او را با فرزندی مشخص که از قرن نهم میلادی تاکنون در زنده مانده باشد یکی نمی‌دانند؛ بلکه معتقدند او در آینده، نزدیک به پایان جهان، متولد یا ظاهر خواهد شد.

آیات مرتبط

امیدواری
و به‌راستی در زبور، بعد از ذکر [تورات]، نوشتیم که زمین را بندگان شایسته‌ی من به ارث می‌برند.

امام مهدی، برخلاف بقیه‌ی معصومین، در دوران غیبت به‌سر می‌برد و سخن مستقیمی از او در دسترس نیست؛ به همین دلیل، به‌جای حدیث، این بخش آیاتی از قرآن را می‌آورد که در تفسیر شیعی به قیام و یاران او پیوند خورده‌اند. این آیه یکی از پرارجاع‌ترین آن‌هاست؛ در تفسیر مجمع‌البیان، روایتی از امام باقر «بندگان شایسته» را «یاران امام مهدی در آخرالزمان» تفسیر می‌کند.

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ

عدالت‌خواهی
و می‌خواهیم بر آنان که در زمین به ضعف کشانده شدند منّت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان قرار دهیم.

این آیه، درباره‌ی سرنوشت بنی‌اسرائیل زیر ستم فرعون، در روایات متعدد شیعی — از جمله در تفسیر نورالثقلین، به نقل از امام علی و از خود پیامبر اسلام — به خاندان پیامبر و به‌طور خاص به دوران قیام امام مهدی تعمیم داده شده: وعده‌ای که ستم‌دیدگان سرانجام به جایگاه پیشوایی و میراث‌داری می‌رسند.

وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ

عدالت‌خواهی
و آنان را در زمین توانمند سازیم، و به فرعون و هامان و سپاهیانشان همان چیزی را بنمایانیم که از آن بیم داشتند.

ادامه‌ی مستقیم آیه‌ی پیشین: بعد از وعده‌ی پیشوایی به ستم‌دیدگان، این آیه صحنه‌ی دوم را نشان می‌دهد — همان کسانی که ستم می‌کردند، سرانجام دقیقاً همان سرنوشتی را می‌بینند که از آن هراس داشتند. این تصویر، در همان روایات مرتبط با آیه‌ی پیشین، به فرجام قیام امام مهدی نیز تعمیم داده شده است.

وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُم مَّا كَانُوا يَحْذَرُونَ

بصیرت
خدا به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده که حتماً آنان را در زمین جانشین [صاحب‌اختیار] خواهد کرد.

این آیه در تفسیر قمی صراحتاً درباره‌ی «قائم» (یکی از القاب امام مهدی) دانسته شده؛ در کتاب الغیبة نیز روایتی از امام جعفر صادق آمده که «قائم و یارانش» را مصداق این آیه می‌داند. امام سجاد نیز، به نقل از تفسیر التبیان، هنگام خواندن این آیه گفته: «به خدا سوگند، آنان شیعیان ما، اهل‌بیت، هستند».

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ

داستان کامل

برای بازکردن داستان کامل، چند سؤال کوتاه رو یکی‌یکی جواب بده — بدون زمان‌سنج و بدون محدودیت در تعداد تلاش.

گزینه‌ای را که فکر می‌کنی درست است انتخاب کن.

کالبدشکافی صبر

فشارها و چالش‌های واقعی زندگی‌اش، و نحوه‌ی برخورد سالم و بالغانه‌اش با هرکدام.

تولد در نهایت پنهان‌کاری

فشار

به باور شیعیان دوازده‌امامی، محمد بن حسن در سال ۸۶۸ میلادی در سامرا به دنیا آمد. پدرش امام حسن عسکری -- امام یازدهم، که خود زیر نظارت شدید دربار عباسی و در وضعیتی نزدیک به بازداشت‌خانگی زندگی می‌کرد -- وجود این فرزند نوزاد را از همه به‌جز گروهی کوچک از یاران مورد اعتماد پنهان نگه داشت. منابع تاریخی مستقل تأیید می‌کنند که دربار عباسی در آن دوره نسبت به هر وارث احتمالی علوی که می‌توانست کانون یک قیام شود، به‌شدت هوشیار و مشکوک بود.

واکنش سالم

طبق این باور، خانواده به‌جای هرگونه اعلام علنی، پنهان‌کاری کامل را تنها راه حفظ جان نوزاد برگزیدند -- گامی که در چارچوب همین باور، واکنشی مستقیم به خطری واقعی و مستند بود که دربار برای هر وارث احتمالی علوی ایجاد می‌کرد.

در این روایت، صبر از همان لحظه‌ی تولد آغاز می‌شود -- نه به‌شکل تحمل یک سختی بیرونی، بلکه به‌شکل غیبتی که خودش بخشی از باور است، نه واکنشی به یک رویداد جداگانه.

شیخ طوسی (محمد بن حسن طوسی) — کتاب الغیبة · Moojan Momen — An Introduction to Shi'i Islam

مرگ پدر و آغاز اختفا

فشار

طبق باور شیعه، امام حسن عسکری در سال ۸۷۴ میلادی در سامرا -- در حدود ۲۸ سالگی، پس از سال‌ها زندگی زیر نظارت شدید دربار عباسی -- درگذشت. در آن زمان، به باور شیعیان امام دوازدهم تنها حدود ۵ سال داشت. به‌جای هرگونه ظهور علنی یا ادعای رهبری، باور شیعه این است که او بلافاصله به اختفا رفت؛ محل او و حتی ادامه‌ی حیاتش تنها برای یک نماینده‌ی منصوب در هر مقطع شناخته بود.

واکنش سالم

طبق این باور، چون هیچ کودکی در آن سن توان تصمیم‌گیری مستقل ندارد، مسئولیت حفاظت از او و ارتباطش با جامعه به یک نظام نیابت منتقل شد -- نخستین نماینده‌ی منصوب، عثمان بن سعید عمری، که پیش از آن سال‌ها دستیار مورد اعتماد پدرش نیز بود.

در این باور، تداوم رهبری بر دوش یک نهاد -- نظام سفارت -- گذاشته شد، نه صرفاً بر دوش خودِ کودک؛ تمایزی که تداوم این باور را در دهه‌های بعد ممکن ساخت.

شیخ مفید — کتاب الإرشاد · Moojan Momen — An Introduction to Shi'i Islam

غیبت صغری و چهار سفیر

فشار

طبق باور شیعیان دوازده‌امامی، از سال ۸۷۴ تا ۹۴۱ میلادی -- نزدیک به ۶۹ سال -- امام دوازدهم تنها به‌طور غیرمستقیم و از طریق چهار نماینده‌ی منصوب پیاپی (سفیران) با جامعه‌ی پیروانش در ارتباط بود. این دوره، فراتر از خودِ باور به ادامه‌ی حیات امام، یک چالش سازمانی واقعی و مستند را هم در پی داشت: چند مدعی رقیب برای جایگاه نیابت ظهور کردند و از سوی جریان اصلی جامعه‌ی شیعه رد شدند -- رویدادی که در منابعی مانند «کتاب الغیبة» شیخ طوسی ثبت شده است.

واکنش سالم

جامعه‌ی شیعه به‌جای پراکندگی یا پذیرش مدعیان رقیب، حول سلسله‌ی رسمی چهار سفیر منصوب سامان یافت و راه‌هایی برای تشخیص و رد ادعاهای نیابت کاذب پدید آورد -- فرایندی که مورخان آن را نمونه‌ای واقعی از سازمان‌دهی یک جامعه‌ی مذهبی در شرایط عدم قطعیت می‌دانند، جدا از خودِ باور به حیات امام.

نظم‌بخشیدن به یک جامعه در دوره‌ای طولانی از ابهام، می‌تواند مستقل از صحت باور زیربنایی، خودش یک دستاورد سازمانی واقعی باشد.

شیخ طوسی (محمد بن حسن طوسی) — کتاب الغیبة · Jassim M. Hussain — The Occultation of the Twelfth Imam

مرگ سفیر چهارم و آغاز غیبت کبری

فشار

در سال ۹۴۱ میلادی، علی بن محمد سمری -- چهارمین و آخرین سفیر -- بدون معرفی جانشین درگذشت. طبق باور شیعه، این رویداد آغاز کبری بود؛ دوره‌ای که شیعیان دوازده‌امامی معتقدند تا امروز ادامه دارد.

واکنش سالم

واکنش مستند تاریخی جامعه‌ی شیعه، بازتعریف کامل مدل مرجعیت دینی بود: به‌جای تکیه بر ارتباط مستقیم با یک نماینده‌ی واحد، جامعه به‌سوی اتکا بر گروه گسترده‌تری از فقیهان صلاحیت‌دار -- مرجعیت -- برای راهنمایی در غیاب ادامه‌دار امام حرکت کرد -- انطباقی نهادی، واقعی و پایدار، با غیبتی بدون تاریخ اعلام‌شده برای پایان، صرف‌نظر از باور فرد درباره‌ی خودِ اصل .

گاهی پاسخ پایدار به یک نامعین، نه یافتن جایگزین برای شخص غایب، بلکه بازتوزیع مسئولیت میان یک نهاد جمعی است.

شیخ مفید — کتاب الإرشاد · Moojan Momen — An Introduction to Shi'i Islam

صبری از جنس دیگر

فشار

برخلاف ۱۳ شخصیت دیگر این پلتفرم که زندگی مستندشان با شواهد تاریخی مستقل قابل پیگیری است، آنچه در این صفحه آمد از ابتدا تا انتها روایتی از باور مذهبی شیعیان دوازده‌امامی است، نه ادعایی که این پلتفرم آن را واقعیتی تاریخی و اثبات‌شده معرفی کند. طبق این باور، کبری بدون هیچ تاریخ یا نشانه‌ی از‌پیش‌تعیین‌شده‌ای برای پایان ادامه دارد -- یعنی خودِ جامعه‌ی معتقدان، نه یک شخص تاریخی مشخص، است که وزن این بی‌تاریخی نامعین را بر دوش می‌کشد.

واکنش سالم

طبق تعالیم شیعه، آنچه از پیروان خواسته می‌شود انتظاری فعال است، نه انفعال یا توقف زندگی: تلاش برای زیستن اخلاقی، حفظ امید بدون تعیین ضرب‌الاجل، و پایبندی به مرجعیت دینی موجود -- همه در غیاب ادامه‌داری که هیچ‌کس ادعای دانستن تاریخ پایانش را ندارد.

صبر در این روایت، صفتی نیست که یک فرد تاریخی مستند از خود نشان داده باشد؛ صبری است که یک باور دینی از جامعه‌ی پیروانش می‌خواهد -- تمایزی که در بازخوانی این صفحه باید همیشه روشن بماند.

Jassim M. Hussain — The Occultation of the Twelfth Imam · شیخ مفید — کتاب الإرشاد

یک نشان نور برای خودت

امام مهدی (علیه‌السلام) در نهایت توانست افراد زیادی را به مسیر نور هدایت کند. تو به‌عنوان یک نورجو، چه نقشی می‌توانی در زندگی خودت برعهده بگیری؟

منابع

  • S.H.M. Jafri — The Origins and Early Development of Shi'a Islam (پژوهش آکادمیک درباره‌ی زمینه‌ی تاریخی شکل‌گیری باور به امام دوازدهم.)
  • شیخ مفید — الإرشاد (منبع کلاسیک شیعی درباره‌ی زندگی امامان، از جمله امام مهدی.)
  • Jassim M. Hussain — The Occultation of the Twelfth Imam: A Historical Background (پژوهش آکادمیک تخصصی درباره‌ی غیبت امام دوازدهم.)
  • Moojan Momen — An Introduction to Shi'i Islam (پژوهش آکادمیک درباره‌ی تاریخ و الهیات شیعه.)
  • Abdulaziz Abdulhussein Sachedina — Islamic Messianism: The Idea of Mahdi in Twelver Shi'ism (پژوهش آکادمیک تخصصی درباره‌ی مهدویت در تشیع اثنی‌عشری.)